တံခါးမ်ား (ေရးသူ - ၀န္ၾကီး ဦးရဲထြွဋ္ )

• 
  

တံခါးမ်ား
----------------------------------------------------------------
ေသာ့ခတ္ထားေသာ ျခံ၀င္းတံခါးေရွ႕မွာ ရပ္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ေခၽြးျပန္ေနသည္။ ျဖစ္ပံုုက မနက္ေစာေစာ လမ္းေလ ွ်ာက္ထြက္သြားေသာ ကၽြန္ေတာ့္ထံတြင္ ျခံတံခါးေသာ့ပါသြား သည္ဟုု အတူေနတပည့္ေလးက ယူဆျပီး ေစ်းသြား၀ယ္သည္။ လမ္းေလ ွ်က္ျပန္လာ ေသာ ကၽြန္ေတာ္က ေသာ့ယူမသြားသည့္အတြက္ ျခံထဲသိုု႕၀င္မရေတာ့။ ေဒါသနဲ႕တံခါး ကိုု ေဆာင့္ကန္မိသည္။ ေသာ့ခေလာက္ကိုု ဆြဲကိုုင္လႈပ္သည္။ ဘာမွမထူး။ ေသာ့ရိွသူ ျပန္မလာ မခ်င္းထုုိင္ေစာင့္ေပေတာ့။
တကယ္ေတာ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္ဆိုုသည္မွာ ေနရာတစ္ခုုကိုု ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္သည့္ အတားအဆီးတစ္ခုုပင္။ ေသာ့ခတ္မထားသည့္တုုိင္ တံခါးပိတ္ထားသည္ဆိုုလ ွ်င္ အသံျပဳ ရမည္၊ ခြင့္ေတာင္းရမည္ဆိုုသည့္ က်င့္၀တ္ရိွသည္။ ေသာ့ခတ္ထားလ ွ်င္ေတာ့ ေသာ့ရိွသူ သာ ၀င္ခြင့္ရမည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အိမ္ရွင္ျဖစ္သည့္တုုိင္ ေသာ့မရိွသျဖင့္ ၀င္မရ။ ဒါက တံခါး ၏ သဘာ၀။ တံခါးတစ္ခ်ပ္ရိွသည္ဆိုုလ ွ်င္ အခြင့္မရိွ လ ွ်င္ မ၀င္ရဆိုုသည့္သေဘာ။
ငယ္ငယ္တုုန္းကေတာ့ တံခါးေတြႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ပံုုျပင္ေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးနားေထာင္ခဲ့ရသည္။ အစြဲလမ္းဆံုုးပံုုျပင္ႏွစ္ခုုကေတာ့ ဘုုရင္ထံ ငါးလာဆက္သသည့္ တံငါသည္ကိုု ဆုုေတာ္ေငြ တစ္၀က္ေတာင္းျပီး ျမိဳ႕တံခါးကိုု ဖြင့္ေပးခဲ့သည့္ တံခါးမွဴး အေၾကာင္းႏွင့္ အခ်ိန္မေတာ္ ေရာက္လာသည့္ ၀န္ၾကီး ဗညားက်န္းေတာကိုု စနစ္တက်စစ္ေမးခဲ့သည့္ တာ၀န္ေက် သည့္ မာန္ေအာင္တံခါးမွဴး အေၾကာင္း ျဖစ္သည္။
အမ၀မ္းကြဲေတြဖတ္ျပတာကိုု နားေထာင္ ျပီး ေၾကာက္လန္႕ခဲ့ရသည့္ ဆရာၾကီးျမစၾကာ ရဲ့ သိုုက္သမိုုင္း၀တၳဳေတြမွာေတာ့ သိုုက္တံခါး ကိုု ဖြင့္ႏုုိင္ဖိုု႕ အင္းအုုိင္ ခလဲ့ လက္ဖြဲ႕ေတြနဲ႕ ၾကိဳးစားသည့္ သုုိက္ဆရာေတြ၊ စည္းေဖာက္ သျဖင့္ေျမျပင္ကိုုေရထင္ျပီး ကူးရတာေတြ ပါသည္။ ဒီမွာလည္း တံခါးဆိုုတာ အခြင့္မရိွ မ၀င္ရသည့္ သေဘာ၊ တံခါး ေစာင့္ေတြထားအပ္ေသာ တာ၀န္သိမႈသေဘာကိုု ေတြ႕ရ ျပန္သည္။
ကေလးဘ၀တုုန္းက တံခါးႏွင့္ပတ္သက္သည့္ ကစားခဲ့ဖူးသည္။ ေရႊတံခါးၾကီးဖြင့္ ပါဦး သို႕မဟုုတ္ ျမိဳ႕တံခါးၾကီးဖြင့္ပါဦး ဆိုုသည့္ ကစားနည္း။ ျမိဳ႕ထဲကိုု ၀င္လိုုသူေတြကိုု ဘယ္ အိမ္ကလည္းဟုုေမးသည္။ အေျဖကိုု ၾကိဳက္မွ ၀င္ခြင့္ရသည္။ ဒီလိုုပဲျပန္ထြက္ခ်င္ရင္ ထင္း ေခြပါရေစဦး၊ေရခပ္ပါရေစဦးဟုု ေျပာရသည္။ ဒီမွာေတာ့ တံခါးမွဴးနဲ႕ အဆင္ေျပမွ ၀င္ထြက္ ခြင့္ရသည့္သေဘာကိုု ေတြ႕ရျပန္သည္။
၁၉ ၈၈ ခုုႏွစ္လြန္ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ႏွင့္အတူ ႏုုိင္ငံတကာအဆင့္မီေစ်းၾကီးေတြ ေပၚလာေတာ့ တံခါးတစ္မိ်ဳးေတြ႕ရျပန္သည္။ အာရံုုခံ ကရိယာႏွင့္ အနားကိုု လူေရာက္ သည္ႏွင့္ အလိုုလိုု ပြင့္လာေသာ ေလ်ာတံခါးေတြ။ ဒါေတြေပၚလာေတာ့ သမားရိုုးက်တံခါး မ်ားႏွင့္သာ ရင္းႏွီးၾကီးျပင္းခဲ့ရသည့္ ကၽြန္ေတာ္တိုု႕တစ္ေတြ အံ့အားသင့္ရသည္။ တံခါးကိုု တြန္းမလိုု ရြယ္တုုန္း တံခါးပြင့္သြားလိုု႕ လန္႕သူေတြ၊ တံခါးမေတြ႕သျဖင့္ ရွာသူေတြ။ ဒါေပ မယ့္ သိတ္မၾကာခင္မွာပဲ အဲဒီတံခါးေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တိုု႕ အသားက်သြားျပန္သည္။ ၀င္ သင့္သူ လာျပီဆိုုတာနဲ႕ အလိုုလိုုသိ၊ အလိုုက္သိစြာ တံခါးေတြပြင့္ရသည္ေပါ့။
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တိုု႕ ႏုုိင္ငံ့၀န္ထမ္းေတြမွာလည္း တံခါးေစာင့္မ်ား၊တံခါးမွဴးမ်ား ႏွင့္ တူသည္ဟုု ဆိုုႏုုိင္၏။ မိမိတိုု႕ ေပးရသည့္ ၀န္ေဆာင္မႈအားလံုုး ရသင့္ရထိုုက္သူမွန္သမ ွ် ရေစ၊ မရသင့္သူမွန္သမ ွ် မရေစႏွင့္။ ဒါေပမယ့္ေျပာသေလာက္မလြယ္လွ။
ကၽြန္ေတာ္ ဗိုုလ္မွဴးဘ၀က ဌာနခ်ဳပ္တစ္ခုုမွာ တာ၀န္က်သည္။ တစ္ေန႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အထက္အရာရိွကဌာနခ်ဳပ္လံုုျခံဳေရးကိုုဂရုုစိုုက္ရန္၊ ဌာနခ်ဳပ္အၾကီးအကဲအိမ္အ၀င္ အထြက္ လံုုျခံဳေရးယူထားသည့္တပ္ဖြဲ႕ကိုုလည္းလူ၀င္လူထြက္ အထူးဂရုုျပဳစစ္ေဆးေစရန္ ညႊန္ၾကား သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လံုုျခံဳေရးယူထားသည့္တပ္ဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ကိုု ေခၚျပီး လူၾကီး အိမ္သိုု႕လာသည့္ကားတုုိင္းကိုု ရပ္တန္႕စစ္ေဆးရန္၊ အထဲမွာ ဘယ္သူပါသည္ဆိုု ေသေသ ခ်ာခ်ာစစ္ေဆးျပီးမွ တံခါးဖြင့္ေပးရန္မွာၾကားသည္။ ကားျမင္ရံုုနဲ႕ မဖြင့္နဲ႕၊ ကားကိုု အပိုုင္စီး ျပီး ေမာင္းလာရင္ ဘယ္လိုုလုုပ္မလဲဆိုုသည္ကိုုပင္ ဥပမာေပးေျပာၾကားခဲ့သည္။ စိတ္ထဲ မွာ ဒီလိုုၾကပ္ၾကပ္မတ္မတ္စစ္ေဆးရတာကိုုပင္ ဂုုဏ္ယူဖိုု႕ မွာခဲ့သည္။
ႏွစ္ရက္ သံုုးရက္ ၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အထက္အရာရိွက ကၽြန္ေတာ့္ကိုုေခၚသည္။ ေတြ႕ သည္ ႏွင့္ ဌာနခ်ဳပ္ အၾကီးအကဲအိမ္မွ လံုုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႕က စစ္သည္မ်ား အသံုုးမက်သည့္ အေၾကာင္းဆူပူေတာ့သည္။ ဘာ့ေၾကာင့္ဆိုုတာမေျပာ။ ဆူလိုု႕ အားရမွ ညက သူကား ေမာင္းျပီးအၾကီးအကဲထံသြားသည္။ လံုုျခံဳေရးဂိတ္က တံခါးကိုုခ်က္ျခင္းမဖြင့္ေပး။ အနားကိုု လာျပီး ကားထဲကိုု စစ္ေဆးၾကည့္ရႈကာ သူ႕ကိုု ျမင္မွ ဖြင့္ေပးသည္။ ဒါကိုု မေက်နပ္။ မင္း ေကာင္ေတြက ငါ့ကားမွန္းသိတာေတာင္ တံခါးမဖြင့္ဘူး။ ဘာၾကီးက်ယ္တာလဲ ဆိုုျပီး ေနာက္တစ္ေက်ာ့ျပန္ျပီး ဆူျပန္သည္။
ျဖစ္စဥ္ကိုု နားေထာင္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ရယ္ခ်င္သြားသည္။ ေနာက္ဆံုုး သူ ဆူလိုု႕အားရမွ “-- ၾကီး၊ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေကာင္ေတြကိုု အျပစ္ေပးပါ့မယ္။ သူတိုု႕က တာ၀န္ေက်ေသာ တံခါးမွဴး ဆိုုတာ ပံုုျပင္ထဲမွာပဲ ရိွတယ္ဆိုုတာ မသိလိုု႕ စစ္ေဆးတာပါ” လိုု႕ ျပန္တင္ျပလိုုက္သည္။ ဒီ ေတာ့မွာ ခဏေတြသြားျပီးထားလိုုက္ေတာ့၊ ေနာက္မျဖစ္ေစနဲ႕ ဆိုုသည့္ အမိန္႕ကိုု ရသည္။
လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္က နယ္ဘက္တာ၀န္ကိုု ေျပာင္းလဲထမ္းေဆာင္ရသည္။ ဒီမွာ ေတာ့ ေနာက္တစ္မိ်ဳးေတြ႕ရျပန္သည္။ ဆရာၾကီးျမစၾကာ ၀တၳဳေတြထဲက သိုုိက္ဆရာလိုု လူေတြ။ ဒီလူေတြအမ်ားစုုက ေဆြၾကီးမ်ိဳးၾကီးေတြ၊ သားသမီးေတြ။ သူတိုု႕မွာ သိုုက္တံခါး ပြင့္ဖိုု႕အတြက္ အင္းေတြ၊လက္ဖဲြ႕ေတြနဲ႕ ေပါက္စရာမလိုု။ နာမည္ၾကားရံုုႏွင့္ တံခါးမ်ားကိုု ပြင့္ေစသည့္ အစြမ္းရိွသည္။ တစ္ခါတစ္ေလ မင္း တူ လာလိမ့္မယ္၊ သူေျပာတာ နားေထာင္ ေပးပါဦး ဆိုုသည့္ စကားတစ္ခြန္းကလည္း တံခါးအခ်ပ္မ်ားစြာကိုု ပြင့္ေစႏုုိင္သည့္ မႏၲန္ျဖစ္ သည္။
တစ္ခုုေသာအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္ ရံုုးခန္းသိုု႕ တပ္မေတာ္အရာရိွငယ္တစ္ဦး ေရာက္လာ သည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တပ္ရင္းတစ္ခုုတည္းအတူမေနဘူးေသာ္လည္း လုုပ္ငန္းသေဘာအရ ဆက္စပ္ျပီးခင္မင္ေနသူ၊ သူကလည္း စာဖတ္၀ါသနာပါသူျဖစ္ေတာ့ စာအိုုးခ်င္း ရင္းႏီွးေန သူ။ သိုု႕ေသာ္ သူ႕ဖခင္က အေတာ္ရာထူးၾကီးသူျဖစ္ရာ သူလည္း သိုုက္တံခါးမ်ားကိုု ပြင့္ႏုုိင္ စြမ္းရိွသူျဖစ္သည္။ စီးလာသည့္ ကားကလည္း ကားေတြသြင္းရတာ အလြန္ခက္သည့္ အခ်ိန္၊ ေစ်းၾကီးလြန္းသည့္ အခ်ိန္မွာ ျမင္ရံုုနဲ႕ ဆင္ေတြသာ စီးႏုုိင္သည္ ဆိုုတာသိႏုုိင္သည့္ ကား၊ နံပါတ္ကလည္း လွပ သည့္ အပူးအခြနဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီလာတာက စာအုုပ္ ေတြကိစၥျဖစ္သည္။ကၽြန္ေတာ္ကလည္း စာဖတ္၀ါသနာပါသူ ခ်င္းေတြ႕တာျဖစ္လိုု႕ က်န္တာ ဘာမွ မစဥ္းစားမိ။ဒီလိုုပဲ စကားထုုိင္ေျပာေနသည္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ အျပင္မွာ ျပႆနာတက္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဌာနအၾကီးအကဲ အျပင္က ျပန္လာေတာ့ ရပ္ထားသည့္ ကားကိုုေတြ႕သည္။ ဒီကား ဘယ္သူ႕အိမ္ကဆိုုတာ သူသိ သည္။ အဲသည္ေတာ့ သူ႕ဆီကုုိလာသလား၊ ဘယ္မ်ားေရာက္ေနလဲ ။ ရွာပံုုေတာ္ဖြင့္သည္။ ေနာက္ဆံုုး ကၽြန္ေတာ့္ရံုုးခန္းထဲေရာက္ေနတာသိေတာ့ လာေခၚျပီး ဧည့္ခံသည္။ ဘာမ်ား လိုုသလဲေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုုေတာင္ ေရာက္ေနတာ သတင္းမပိုု႕ရေကာင္းလားလိုု႕ အျပစ္ တင္ခ်င္ေသးသည္။ မဆြတ္ခင္က ညႊတ္ခ်င္ေနသည့္အေျခအေန။ မလာခင္က ပြင့္ခ်င္ေန သည့္ တံခါးမ်ား။
ကုုန္တိုုက္ၾကီးမ်ားက တံခါးေတြလိုု အလုုိအေလ်ာက္ပြင့္သည့္ ေခတ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း က်င္လည္ခဲ့ရသည္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေခါင္းမာသည္ဆိုုဆိုု ဖြင့္ေပးခဲ့ရသည့္အခ်ိန္မ်ားရိွ တာကလည္း အမွန္ပင္။ လိပ္ျပာသန္႕သလားလိုု႕ ေမးရင္ေတာ့ မသန္႕ပါလိုု႕ပဲေျဖရမည္ ျဖစ္သည္။ အဲဒါဆိုုရင္ ဘာလိုု႕ဖြင့္ေပးခဲ့သလဲ လိုု႕ ေမးရင္ေတာ့ တာ၀န္ေက်ေသာ တံခါးမွဴး ဆိုုတာ စာအုုပ္ထဲမွာပဲ ရိွလိုု႕ပါဟုုပင္ေျဖရေပမည္။
၂၀၁၁ ေနာက္ပိုုင္းမွာေတာ့ အေျခအေနက ေျပာင္းသင့္သေလာက္ ေျပာင္းလာသည္။ ဒါေပမယ့္ Old Habits Die Hard ဆိုုသည့္စကားအတုုိင္း အရိုုးစြဲေနေသာ အက်င့္ေတြ ေဖ်ာက္ရခက္လွသည္။ အုုပ္ခ်ဳပ္ေရး ပိုုင္းမွာ မပါရေတာ့ေပမယ့္ ဟိုုတစ္ခ်ိန္ပါခဲ့စဥ္ကလိုု ဖုုန္းတစ္ခ်က္ဆက္ရံုု၊ နာမည္ၾကားရံုုႏွင့္ တံခါးေတြပြင့္ေစခ်င္သူေတြကလည္းရိွေသးသည္။ တာ၀န္အသစ္ယူလာရသူေတြကလည္း ဟုုိတစ္ခ်ိန္က အမူအက်င့္ေတြအတုုိင္း လုုပ္ဖိုု႕ၾကိဳး စားတာလည္း ရိွသည္။
သိုုက္ဆရာအသစ္ေတြေပၚလာျပီး အင္းအုုိင္ခလဲ့ လက္ဖြဲ႕သစ္ေတြ နဲ႕ တံခါးေတြဖြင့္ဖိုု႕ ၾကိဳးစားတာေတြလည္း ေတြ႕ရျပန္သည္။ ႏုုိင္ငံေတာ္အၾကီးအကဲႏွင့္ သူ႕ မိသားစုုက တည္ၾကည္ေျဖာင့္မတ္စြာ၊ ရိုုးရွင္းစြာ ေနထိုုင္က်င့္ၾကံေပမယ့္၊ ေနာက္က ေျဖာင့္ေျဖာင့္မလိုုက္သူေတြလည္းရိွသည္။
ဒါေပမယ့္ တံခါးေတြသဘာ၀၊ တံခါးမွဴးမ်ား၏ တာ၀န္ကိုု ပိုုနားလည္လာၾက၊ တံခါးမွဴးေတြ တာ၀န္ေက် မေက် လူေတြေစာင့္ၾကည့္လာ သည့္ေခတ္ေတာ့ ေရာက္လာျပီဟုု ဆိုုႏုုိင္ပါသည္။
စဥ္ဆက္မျပတ္စီးဆင္းေနသည့္ သမိုုင္းေရစီးေၾကာင္းတြင္ ေခတ္ေတြ၊စနစ္ေတြ၊ လူေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းလဲေနဦးမည္သာျဖစ္သည္။ သိုု႕ေသာ္ တံခါးေတြရဲ့ သေဘာသဘာ၀၊ တံခါး မွဴးေတြရဲ့ တာ၀န္ကေတာ့ မေျပာင္းလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တိုု႕လည္း တံခါးမွဴးတာ၀န္ေတြကိုု ေနာက္လူေတြကိုု လႊဲေပးရဦးမည္။ သူတိုု႕ေတြ ပိုုျပီး တာ၀န္ေက်ႏုုိင္ပါေစ၊ မေထာက္ မညွာ ခုုိင္ခုုိင္မာမာရပ္ႏုုိင္ပါေစဟုု ဆုုေတာင္းမိသည္။
ေလာေလာဆယ္ဆယ္ေတာ့ ေသာ့မရိွသျဖင့္ ဖြင့္မရေသာ တံခါးတစ္ခ်ပ္ေရွ႕တြင္ ကၽြန္ေတာ္ရပ္ေစာင့္ေနရပါသည္။
မလွမ္းမကမ္းမွာေတာ့ ကေလးတစ္သိုုက္ ေရြႊတံခါးၾကီးဖြင့္ပါဦး ဟုု ကစားေနၾကသည္။
ေလာကၾကီးမွာ တံခါးေတြရိွေနသေရြ႕ လြယ္လြယ္၀င္ႏုုိင္ဖိုု႕ ၾကိဳးစားသူေတြလည္း ရိွေနဦးမည္သာျဖစ္သည္။

                                                                       ဦးရဲထြဋ္....